ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Μια ρεβυθιά στο Ηράκλειο - Λέιντεν - Λισσαβώνα - Αθήνα - πάλι Ηράκλειο


26/10/11

Σκάντζα ντάμα

Φωτογραφία αλιευμένη στο διαδίκτυο από το πανηγύρι του Χριστού Ραχών, ίσως το 2004, τραβηγμένη πιθανώς από χρήστη με το ψευδώνυμο William Tell.

(από μνήμης συρραφή μιας διήγησης της θείας Ιωάννας)

«Εμείς ευρωπαϊκά χορεύαμε. Οι παλιοί χορεύανε καριώτικο, άντε και κάνα καλαματιανό όσοι ξέρανε. Μετά μάθαμε βαλς, ταγκό, φοξ αγγλέ... Θυμάμαι τη μάνα μου, πριν τον πόλεμο είχανε έρθει κάτι ξαδέλφες της, Αιγυπτιώτισσες, και της δείχνανε τα βήματα. Έτσι μάθαμε κι εμείς.

Άμα πήγαιναν οι κοπέλες σε καμιά βεγγέρα, σε κανένα σουαρέ, και τις ζητούσε κάποιος καβαλιέρος για χορό, τις ρωτούσε πρώτα
«Είσαι για κόσμο;» Αν είσαι διαθέσιμη, σα να λέμε, αν έψαχνες να παντρευτείς. Άμα ήσουνα μικρή ακόμα, ή λογοδοσμένη κρυφά, ή δεν ήθελες, τότε δεν ήσουνα για κόσμο. Αλλά άμα ήσουνα για κόσμο, μπορούσε, σα να λέμε, να σε κορτάρει. Οπότε σου έλεγε να χορέψετε.

Σε χόρευε, λοιπόν, κι έπρεπε να σε προσέχει να ταιριάζουν τα βήματα. Άλλοι χορεύανε καλά, άλλοι όχι και τόσο, άλλά έπρεπε να χορέψουν όλοι και κάνανε σκάντζα ντάμα. Λέγανε κάθε τόσο
«Σανζέ ντε νταμ» κι αλλάζανε ντάμα. Άμα ήτανε βέβαια κανένας που δεν ένιωθε, μπορούσε να μείνει να χορεύει με τη σκούπα ή με καμιά καρέκλα. Αλλά ο καλός ο καβαλιέρος κανόνιζε να σε ξαναχορέψει όταν αλλάζανε πάλι, ώστε την ώρα που θα τελείωνε ο χορός να είσαι μαζί του για να σε πάρει να σε κεράσει.

Άμα τελείωνε ο χορός λέγανε
«νταμ α λα μπουφέ», κι έπρεπε ο καβαλιέρος να την παει τη ντάμα να την κεράσει. Ό,τι υπήρχε δηλαδή, κανένα υποβρύχιο, καμμιά βυσσινάδα, τέτοια πράγματα. Άμα ήσουνα «για κόσμο» λοιπόν, σε κερνούσε ο καβαλιέρος, και σου έλεγε ό,τι ήθελε να σου πει.

Θυμάμαι είχα ένα φουστανάκι μεταξωτό, ροζ, μου το ‘χε στείλει μετά τον πόλεμο η θεία η Αμερικάνα, που λέμε. Αλλά δε μου έκανε ακόμα, και περίμενα για χρόνια πως και πως, πότε θα μεγαλώσω για να το φορέσω. Όταν έγινα δεκαοχτώ, τότε μου έκανε πια, και το φόρεσα όλο καμάρι, πρώτη φορά, να πάω στο χορό. Στην Ακαμάτρα γινόταν ο χορός, στου Φιλιππή το καφενείο.

Καθόμασταν από δω οι ντάμες, από κει οι καβαλιέροι, κι έπαιζε δίπλα ο Λάμπρος το βιολί. Κάποια στιγμή ήρθε ένας και μου λέει
«χορεύεις;». Χορέψαμε λοιπόν, το θυμάμαι σαν τώρα, ένα τανγκουδάκι. Αλλά αυτός φαίνεται θα ‘χε φάει κρέας πιο πριν, και δεν είχε πλύνει τα χέρια του, κι όταν γύρισα σπίτι κι έβγαλα το φουστάνι, το είδε η μάνα μου και μου λέει «Μωρή, ποιος γλίτσης σε χόρεψε;» - είχε κάτι δαχτυλιές τόσες μεγάλες. Το πήρα κι εγώ λοιπόν να το πλύνω, κι όπως ήτανε μεταξωτό ήπιε, κι απόμεινε το μισό, δε μου έκανε πια.

Κι αύτηδα η φορά ήτανε που το φόρεσα - πρώτη και τελευταία.»



Ίσως το τανγκουδάκι που έπαιζε το βιολί να ακουγόταν κάπως έτσι.

(Δημοσιεύτηκε στο Ikariamag στις 21/10/2011)

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

άμα είσαι για κόσμο ο κόσμος έχει παγίδες καλού κακού δέσου σε κατάρτι

Ανώνυμος είπε...

Αν.2ο: Μediterraneo tango μάλλον διότι παίζεται με χάλκινα στη Μακεδονία και βιολιά με ούτια στη Σμύρνη

Β. είπε...

Με τα αυτιά βουλωμένα; Δε λέει... Το "Με φωνάζουνε τρελή" το ξέρετε;

(Ύπόψιν, όταν πέφτουν πολλοί ανώνυμοι, δεν είμαστε σίγουροι και αν απευθυνόμαστε στον ίδιο)

αράπης είπε...

Συμφωνώ ! Δε λέει το "δέσου σε κατάρτι"... Η ζωή είναι για να τη ζεις ! Κι άμα έχεις τύχη, θα τον καταλάβεις το... "γλίτση" (ή τη "γλύτσισσα") σε κάνα-δυο χορούς. Αν όχι, μπορεί να ταλαιπωρήθείς και να χάσεις κι ένα ροζ μεταξωτό φορεματάκι. Δε βαριέσαι ?... Όπως λένε οι σοφοί: "καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που ήθελες να κάνεις και δεν έκανες ποτέ..." ;-)

αράπης είπε...

Επίσης να συμπληρώσω :
καλύτερα να χάσεις ένα ρουχάκι από "γλίτση" καβαλιέρο πάρα κάνα πλευράκι από καβαλιέρο φιγουραντζή, που νομίζει ότι μπορεί να σε κρατήσει αλλά, πάνω στην "κρίσιμη" φιγούρα σε μπλάζει στο πάτωμα....

Β. είπε...

Εσείς καλά τα λέτε κ. αράπη μου, αλλά να υποθέσω ότι έχετε τραυματιστεί στα πλευράκια από φιγουρατζήδες κουβαλιέρους κι από τότε μαυρίσατε από το κακό σας, ε;

(Γενικά πάνω στην "κρίσιμη" ώρα όλο ατυχήματα συμβαίνουν).

kovzevzo είπε...

Μην το υποθέσετε αγαπητέ Β. γιατί θα είστε φάουλ.

Αν το μαύρισμα ήταν από τις πολλές τούμπες, θα είχα εγκαταλείψει το χορό προ πολλού...

Αντί αυτού, προτιμότερο είναι να εγκαταλείπεις το φιγουραντζή και να βρίσκεις κάνα σοβαρό καβαλιέρο. ;-)

(Ατυχήματα στην "κρίσιμη" ώρα συμβαίνουν στους αδέξιους...)

Β. είπε...

O mon Dieu... ευτυχώς που μερικοί εγκαταλείψαμε εγκαίρως τις φιγούρες ώστε αν και όχι ακριβώς ...επιδέξιοι, τουλάχιστον να αποφεύγονται τα ατυχήματα... ;-)