ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Μια ρεβυθιά στο Ηράκλειο - Λέιντεν - Λισσαβώνα - Αθήνα - πάλι Ηράκλειο


17/6/09

Διαπολιτισμικότητα εν όπλοις

Άποψη των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών στην είσοδο της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης, Κολυμπάρι Χανίων.

Ο πρώτος κύκλος της εκπαίδευσης είχε σχεδόν τελειώσει και ο ορκομωσία ήταν προγραμματισμένη για την επομένη. Όλοι ήταν κάπως ξαναμμένοι ενόψει της πρώτης άδειας. Πλην ενός - του Στρ(ΥΠ) Ιμάμογλου Χαλίλ, 97Β ΕΣΣΟ, 2ος Λόχος, 3η Διμοιρία, που κάπνιζε ξαπλωμένος κοιτώντας απλανώς το ταβάνι. Κάπου κάπου μαζί με τους καπνούς του ξέφευγε και καμιά βρισιά.

- Άκου, ρε μαλάκα, ξεφτίλα.

Αν και μπορούσα να φανταστώ σε τι οφειλόταν η ξεφτίλα, θεώρησα καλό να ρωτήσω τι έτρεχε.

- Τι να τρέξει; Θα 'ρθουν οι γονείς μου να με δουν στην ορκομωσία.
- Και λοιπόν;
- Τι λοιπόν; Εμάς θα μας ορκίσουν στη ζούλα, στα γραφεία. Κρυφά, δεν θα μας δει άνθρωπος. Λες και θα παρεξηγηθούν οι στρατηγοί και οι παπάδες άμα μερικοί ορκιστούν στο Κοράνι. Τι είμαστε εμείς, μούλοι είμαστε; Τι θα πω στους δικούς μου τώρα;


Οι περισσότεροι μειονοτικοί δεν είχαν τέτοια άγχη, οι γονείς τους αποκλείεται να έφταναν ως εδώ και οι ίδιοι περίμεναν απλώς το πρώτο τραίνο για τη Θράκη. Η στρατιωτική τους μοίρα ήταν περίπου προδιαγεγραμμένη: ούτε έφεδροι αξιωματικοί, ούτε βαθμοφόροι, ούτε περίπλοκες ειδικότητες. Έκαναν τη βασική εκπαίδευση δήθεν σε τυχαία κέντρα ανά την Ελλάδα, υφιστάμενοι τις απαραίτητες παρενοχλήσεις από διάφορους κάφρους καραβανάδες που τους ρώταγαν στις επιθεωρήσεις ποιος είναι ο Παπαφλέσσας και ποιο είναι το παρατσούκλι με το οποίο έγινε γνωστός ο Νικηταράς, αλλά αφού ξεθύμαινε το πράγμα με τη νίλα του Δράμαλη και το 1922 μετά από λίγες μέρες έπαιρναν τη συνηθισμένη τους θέση αγγαρείας στα μαγειρεία μέχρι που μια αόρατη χειρ στο τέλος της εκπαίδευσης τους έριχνε μια μαζική μετάταξη στο πυροβολικό ως σκαπανείς ή στο πεζικό ως τυφεκιοφόροι και καπάκι μετάθεση στα ελληνοαλβανικά σύνορα, όπου και παρέμεναν αμετάθετοι συνήθως μέχρι το τέλος της θητείας τους, όσο πιο μακριά γινόταν από την ανατολική πλευρά της επικράτειας.

Όμως ο Χαλίλ είχε άλλες φιλοδοξίες - Πομάκος μεν, αλλά μεγαλωμένος εκτός Θράκης, απόφοιτος ελληνικού σχολείου, "ενσωματωμένος" όσο γινόταν στην υπόλοιπη ελληνική κοινωνία, χωρίς καμμία σοβαρή επαφή είτε με τα πομακοχώρια των προγόνων του, είτε με τους λοιπούς (κατά βάση τουρκικής καταγωγής, άρα αλλόγλωσους) μειονοτικούς στρατιώτες του κέντρου εκπαίδευσης. Ο κόσμος του δεν ήταν αυτός της μειονότητας ως τότε - επρόκειτο να αισθανθεί στα σοβαρά μειονοτικός πρώτη φορά στο στρατό, και η ορκομωσία ήταν μάλλον η αρχή αυτής της εμπειρίας.

Βγήκα να πάω στο καψιμί. Έπεσα πάνω στο Στρ(ΥΠ) Ναχμία Ισαάκ, 97Β ΕΣΣΟ, 2ος Λόχος, 1η Διμοιρία, ο οποίος κατέβαζε - με μεγάλη ευχαρίστηση - κοινές χριστοπαναγίες. Αν και υποψιαζόμουν τους λόγους, τον ρώτησα τι συνέβαινε.

- Τι να γίνει; Θα με ορκίσουνε στη ζούλα, στα γραφεία, σαν το μαλάκα. Και δεν έχουνε και Τορά, θέλουνε να με ορκίσουνε σε Ευαγγέλιο, το φαντάζεσαι; Με Χριστούς και Παναγίες μέσα, το ίδιο είναι, μου λένε. Τι το ίδιο, ρε μαλάκες;

Κούνησα το κεφάλι συγκαταβατικά. Ο Σάκης με εκτιμούσε γενικώς μεταξύ των γκοΐμ γιατί ήξερα τι είναι η Τορά, τη διάκριση ανάμεσα στους Σεφαρντίμ και τους Ασκεναζίμ και δεν επέμενα να τον ταΐσω ζαμπόν. Δεν ήταν θρήσκος, αλλά χοιρινό δεν έτρωγε. Σκέφτηκα να του πω δυο λόγια παρηγοριάς.

- Πάντως δεν είσαι ο μόνος.
- Τι εννοείς;
- Άκουσα ότι και τους μουσουλμάνους στη ζούλα θα τους ορκίσουνε, κι ας έχουνε Κοράνι γι' αυτούς.


Ο Σάκης με κοίταξε σα να έβλεπε το Γιασέρ Αραφάτ, να μην πω και τον Άιχμαν αυτοπροσώπως.

- Ρε μαλάκα, στην ίδια μοίρα με τα τουρκάκια με βάζεις;

Έκανε μεταβολή και συνέχισε τις χριστοπαναγίες. Εγώ γύρισα στο θάλαμο, όπου ο Χαλίλ ακόμα κάπνιζε κοιτώντας το ταβάνι. Είπα να ξαναδοκιμάσω την παρηγορητική αγωγή μήπως δούλευε καλύτερα εδώ.

- Πάντως έμαθα ότι και τον Εβραίο στη ζούλα θα τον ορκίσουνε, και μάλιστα στην Καινή Διαθήκη, όχι στην Παλιά.

Τότε ο Χαλίλ γύρισε αργά και με κοίταξε με ένα σκοτεινό, διαπεραστικό βλέμμα. Φύσηξε τον καπνό και είπε χαμηλόφωνα:

- Ποιος τον γαμεί τον Εβραίο τώρα...

Μετά κοίταξε πάλι το ταβάνι και συμπλήρωσε:

- Πάντως οι Εβραίοι φταίνε για όλα. Ό,τι γίνεται στον κόσμο οι Εβραίοι είναι από πίσω. Και μετά σου λέει ολοκαύτωμα και μαλακίες...

Έμεινα να τον κοιτάζω για λίγο. Ύστερα αποφάσισα να αφήσω προσώρας τα μαθήματα εφηρμοσμένου αντιρατσισμού και διαπολιτισμικότητας και πήγα και χώθηκα στη διπλανή παρέα που μιλούσε για το ποδοσφαιρικό χάσμα βορείων-νοτίων και τα χαμένα ή κλεμμένα πρωταθλήματα του (μ)Πάοκ. Αισθάνθηκα λιγάκι πιο οικεία εκεί, τελικά.


Σ.Σ.: Στρ(ΥΠ) σημαίνει Στρατιώτης (Υλικού Πολέμου). Το περιστατικό έλαβε χώρα κατά την εκπαίδευση της 97Β ΕΣΣΟ (κοινώς 247 σειράς), τον Απρίλιο του 1997 στη Λαμία. Τα ονόματα είναι φυσικά ψευδή, οπότε ζητώ συγγνώμη από τυχόν υπαρκτούς Ιμάμογλου και Ναχμίες για τη συνωνυμία.

Τον "Χαλίλ" τον είχα χρησιμοποιήσει παλιά σε μια άλλη αφήγηση από τη βασική εκπαίδευση με τίτλο "Αιέν Αριστεύειν". Θυμάμαι ότι τον είχαν διαβεβαιώσει τα βύσματά του (είχε βάλει λυτούς και δεμένους) ότι δεν θα πήγαινε στα ελληνοαλβανικά αλλά κάπου στη Δράμα, σχετικά κοντά στους Ξανθιώτες παππούδες του. Εις μάτην - πήγε σκαπανέας στην Πίνδο ως ανεμένετο και έχασα τα ίχνη του μετά. Ακούω πάντως ότι τα τελευταία χρόνια η κατάσταση με τους μειονοτικούς βαίνει βελτιούμενη ακόμα και στο στρατό, και μερικοί εγγράματοι γίνονται ως και έφεδροι αξιωματικοί.

Για τους μη γνωρίζοντες, Τορά είναι (στα εβραϊκά) η Πεντάτευχος, δηλαδή τα πέντε πρώτα βιβλία της (καθ' ημάς) Παλαιάς Διαθήκης, που είναι το ιερότερο βιβλίο της εβραϊκής θρησκείας. Ασκεναζίμ είναι οι Εβραίοι που ζούσαν στη Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη (Πολωνία, Ρωσία, Γερμανία κλπ.) ενώ Σεφαρντίμ αυτοί που ζούσαν αρχικά στην Ιβηρική χερσόνησο (Σεφαράντ, στη γλώσσα τους) και έζησαν για αιώνες στα αραβικά (ισλαμικά) εδάφη της. Μετά την επανακατάκτηση της χώρας από τους (νυν) Ισπανούς το 15ο αιώνα, πολλοί Σεφαρδίτες εγκαταστάθηκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία, και ειδικά στη Θεσσαλονίκη, της οποίας αποτέλεσαν βασική εθνότητα μέχρι την Κατοχή. Η μεγάλη πλειοψηφία των προ του 1940 Ελλήνων Εβραίων ήταν Σεφαρδίτες, κάτι λίγοι (οι λεγόμενοι Ρωμανιώτες) ήταν "ιθαγενείς", δηλαδή προϋπήρχαν πιθανώς από τους βυζαντινούς χρόνους. Σε σχέση με άλλους ελληνοεβραίους που ξέρω, ο "Ισαάκ" είχε μια λίγο πιο "σκληροπυρηνική" οπτική σε κάποια θέματα, εξ' ου και επέλεξα να χρήσιμοποιήσω τον όρο "γκοΐμ" που δηλώνει ελαφρώς περιφρονητικά τον "εθνικό", δηλαδή τον μη Εβραίο. Εννοείται ότι δεν υπάρχει καμμία σχέση μεταξύ του (ναζί) Άιχμαν και του (αδικαίωτου, εισέτι) Γιασέρ Αραφάτ, ενεργού αρχηγού των Παλαιστινίων τότε.

Η ιδέα να γράψω για τη βασική εκπαίδευση μου ήρθε ενώ διάβαζα για την αντίστοιχη πρόσφατη εμπειρία του Χριστόφορου στο μπλογκ του - άντε και καλός πολίτης!

12 σχόλια:

Idom είπε...

Αχ, το άρθρο σου έχει μία μοσχοβολάδα αγνού, καλού ρατσισμού!
Όχι σαν αυτά τα brutal των ακροδεξιών κομμάτων...
:-))

Στο αναμεταξύ:
Οι άθεοι σε τι ορκίζονται;
Δίνουν απλά τον λόγο τους;
Τους στέλνουν και αυτούς στην Πίνδο ή τους κρύβουν εντελώς;
Δεν γνωρίζω τα νέα ήθη στον στρατό...

Idom

Christoforos είπε...

Φαίνεται πως η διαπολισμικότητα της χώρας μας εν έτει 2009 παροικεί πλέον και στο στράτευμα.
Στη δική μας πάντως ορκομωσία, οι Μουσουλμάνοι οπλίτες ορκίστηκαν δίπλα μας και βεβαίως και ορκίστηκαν στο Κοράνι. Για Εβραίους δεν μπορώ να πω μιας και στη σειρά μας δεν έχουμε κανέναν. Όσο για τους άθεους -φίλε Ιδόμ- ορκίστηκαν και αυτοί -τρίτοι- στη σειρά. Ή μάλλον καλυτερα "υποσχέθηκαν" στην "τιμή τους και την συνείδηση τους".

Για όσους θα αναρωτιούνται, ο υπογράφων, ορκίστηκε μαζί με τους Χριστιανούς Οπλίτες(και αμαρτίαν ουκ έχει).

Idom είπε...

@ Χριστόφορο!

> Αναστεναγμός <

Το στράτευμα δεν είναι όπως άλλοτε...
Σε λίγο θα αρχίσουν να παίρνουν και γυναίκες.
:-)))

Idom

Μαύρος Πητ είπε...

Πολύ προχωρημένο το βρίσκω το βιτρό της Ακαδημίας (για θρησκευτικό χώρο). Τα κοκκινάδια στο κάτω μέρος για φλόγες μου φαίνονται.

Καμιά ιδέα για το τι θέλει να πεί ο ποιητής?

(Μπορεί να κάνω και λάθος, βέβαια...)

Διαβασα το "Αιέν Αριστεύειν". Ακόμα γελάω... :)

Αza είπε...

Κι εγώ το βιτρώ θα σχολιάσω.Φωτιές της κόλασης,πεντάλφα και το φεγγάρι... Σε πολλές εκκλησιές συναντούμε αυτά τα σύμβολα.Η πεντάλφα εδώ δεν έχει σχέση με τον σατανισμό,αλλά με με την Πυθαγόρεια θεωρία που έλεγε ότι συμβολίζει τα πέντε στοιχεία από τα οποία αποτελείται ο Κόσμος [γη, νερό, αέρας, φωτιά και αιθέρας] και ίσως να έχει σχέση και με τις 5 αισθήσεις μας, δηλαδή τον άνθρωπο ως φυσική μόνο και όχι πνευματική ύπαρξη.
Σε πολλά κτίρια κι όχι μόνο σε εκκλησιές συναντούμε διάφορα σύμβολα παράξενα ακόμη και σήμερα.

Idom είπε...

Μπρε Aza, το εξάκτινο αστέρι τού Δαυίδ είναι. Τυπικό εβραϊκό σύμβολο.
Plus ο σταυρός.

Πας μη μονοθεϊστής ανάξιος μνείας. :-)
Εκτός αν ο Ροβιθές μάς δείχνει επιλεκτικά κάποια μόνο βιτρά! :-))

Idom

Αza είπε...

Idom λόγω της δουλειάς μου τα ξέρω αυτά που έγραψα.Άλλωστε τα πάντα είναι εικασίες από μέρους μας... μπορεί να ισχύει κι αυτό που γράφεις.Το κακό είναι ότι κανείς ποτέ δε μάθει σίγουρα...ποτέ κανείς δε θα ξέρει τι προσπαθούσε ο καλλιτέχνης να βγάλει από την ψυχή του.Παρεπιπτώντος το βιτρώ φαίνεται να είναι καινούργιο...
ΥΓ. Το μπρε πολύ μου άρεσε!

Β. είπε...

Να τα πάρουμε από την αρχή διότι τα μπλέξαμε λίγο, μου φαίνεται...

Idom, οι άθεοι είναι στρατιωτικώς αδιάφοροι - οι θρησκευτικές πεποιθήσεις δεν έχουν σημασία, τα "εθνικά" φρονήματα είναι που μετράνε. Το πρόβλημα με τους μουσουλμάνους εδώ δε νομίζω να ήταν ποτέ η θρησκεία, αλλά η καταγωγή - αυτό τους έκανε εν δυνάμει "πέμπτη φάλαγγα". Βέβαια ο στρατός αισθάνεται λίγο καλύτερα με τους ΧΟ (ακόμα και οι έλληνες καθολικοί έχουν κάτι γκρίνιες) αλλά αυτό είναι μάλλον θέμα καραβανάδικης νοοτροπίας, όχι "θεσμικής" διάκρισης, νομίζω. Ίσως η μαρτυρία του Χριστόφορου υπερκαλύπτει τις όποιες εκτιμήσεις μου, πάντως.

Τώρα, το βιτρώ είναι καλλιτεχνική και όχι "απολογητική" απεικόνιση, με άλλα λόγια εκφράζει τον καλλιτέχνη και όχι τις αντιλήψεις της Ακαδημίας ή της Εκκλησίας, φαντάζομαι. Έχω γράψει ένα σχετικό post περί Ακαδημίας (αν κάνετε κλίκ στη λεζάντα θα βγείτε εκεί) και το λινκ της υπάρχει δεξιά στο μπλογκ. Υπάρχουν στο χώρο κι άλλα έργα με θέμα το διαθρησκευτικό διάλογο (των μονοθεϊστικών θρησκειών, Idom, εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου, ουκ έσονται θεοί έτεροι πλην εμού), ορισμένα εκ των οποίων δεν είναι ιδιαιτέρως κολακευτικά για τις καθ' ημάς (χριστιανικές) αντιλήψεις περί αλήθειας.

Πάντως το συγκεκριμένο εργάκι είναι ακριβώς δεξιά στην πόρτα, νομίζω είναι της δεκαετίας του '80 (οπότε φιλοξενήθηκαν νομίζω οι πρώτες διαθρησκευτικές εκδηλώσεις διαλόγου στο χώρο, υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου φυσικά) και απεικονίζει το (χριστιανικό) σταυρό, το άστρο του Δαυίδ (και όχι την πεντάλφα βέβαια) και την ημισέληνο του ισλαμ. Δεν ξέρω αν είναι οι φλόγες της κόλασης - πάντως ο καλλιτέχνης ξεχωρίζει το σταυρό με ένα "άλλο" φως, οπότε μάλλον "δικός μας" είναι.

Αν ξαναπεράσω από κει θα ρίζω μια ματιά στο ταμπελάκι να σας πω τις λεπτομέρειες.

abravanel είπε...

Ενδιαφέρον κείμενο και περισσότερο ακριβές για τις συνθήκες στράτευσης των μη-χριστιανών από οτι θα περίμενα. Μόνο μια παρατήρηση:το γκοι δεν είναι υβριστικος όρος.

Idom είπε...

@ Abravanel!

Καλέ αστειεύεστε;!
Ο Ροβιθές μας παθαίνει ... κλινική ακρίβεια όταν είναι να καταμαρτυρήσει τα παθήματά του στο στρατό, στην περασμένη του δουλειά και στις εαρινές αλλεργίες του.
Μόνο όταν πρόκειται για τα ιστιοπλοϊκά του ανδραγαθήματα τα φουσκώνει!

Έπρεπε να το ... περιμένετε! :-))

Idom

Β. είπε...

@abravanel: Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν αυτό που θα περιμένατε, και σε σχέση με τι είναι "πιο ακριβές" το κείμενο. Ίσως ως προς την ιστιοπλοΐα, που λέει και ο Idom. Πάντως το κείμενο (όπως και όλο το περιεχόμενο στη Ροβιθέ) είναι προσωπική καταγραφή και δεν φιλοδοξεί να απεικονίσει τις γενικές συνθήκες που επικρατούσαν το 1997 στο στρατό (πολλώ δε μάλλον σήμερα, που ίσως έχουν βελιωθεί κάπως τα πράγματα - όπως θα έλεγε πάλι ο Idom, μέχρι και γυναίκες έχει).

Βλέποντας τη θεματολογία του μπλογκ σας αντιλαμβάνομαι ότι γνωρίζετε πολύ καλύτερα από εμένα τη σημασία του goy και φυσικά δεν έχω παρά να αποδεχτώ όπως λέτε ότι δεν είναι υβριστικός όρος. Μόνο που ούτε εγώ έγραψα ότι είναι υβριστικός (το "ελαφρώς περιφρονητικά" δεν σημαίνει υβριστικά, και μια ματιά στο goy/goyim στη wikipedia μάλλον υποστηρίζει την άποψή μου για τη χρήση του όρου στα συγκεκριμενα συμφραζόμενα. Αυτή η χρήση υπαγορεύτηκε από μια "λογοτεχνική σύμβαση" που θα προσπαθήσω να εξηγήσω στη συνέχεια, δεδομένου ότι με βάση αυτά που βλέπω στην αρθογραφία σας και στα σχόλια του μπλογκ σας φαίνεται να σας έχει απασχολήσει αρκετά το συγκεκριμένο θέμα.

Αν ορθώς αντιλαμβάνομαι, η λέξη στα ελληνικά (στους Ο') αποδίδεται ως "Εθνικός", μόνο που κράτησα το γκοΐμ διότι το "Εθνικός" έχει περιβληθεί με άλλα συμφραζόμενα στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες και θα λειτουργούσε αποπροσανατολιστικά για τον αναγνώστη. Φυσικά απέρριψα και το "Άπιστοι" διότι το αντικείμενο δεν είναι θέμα πίστης αλλά καταγωγής. Στα Αγγλικά φαντάζομαι το "Gentiles" ίσως είναι κατάλληλος όρος.

Εκ των υστέρων σκέφτομαι ότι σε εβραϊκό context σίγουρα το να σε πουν "Εθνικό" δεν είναι υποτιμητικό - είναι απλώς μια κατάσταση ή καλύτερα μια μη-κατάσταση (όχι Εβραίος). Άλλωστε όταν απονέμεται το βραβείο του "Δίκαιου των Εθνών" σε διάφορους που έσωσαν Εβραίους από το Ολοκαύτωμα, βραβείο τους δίνουνε, υποθέτω, δεν τους βρίζουνε τους ανθρώπους.

Αν και δεν έχω ελληνοεβραίους κοντινούς φίλους, έχω γνωριστεί και συναναστραφεί με αρκετούς, ειδικά στο χώρο εργασίας μου. Μερικοί δεν τονίζουν καθόλου την εβραϊκότητά τους, άλλοι την κάνουν κάπως πιο έκδηλη. Ο "Σάκης" της ανάρτησης την εκδήλωνε έντονα, εξ' ου και οι κάπως περίεργες για στρατό συζητήσεις που είχαμε για το kosher και τους Ασκεναζίμ. Φυσικά είχαμε την ευκαιρία να διαφωνήσουμε έντονα για το (αιώνιο...) θέμα της εξωτερικής πολιτικής του κράτους του Ισραήλ. Στο τέλος μιας τέτοιας κουβέντας ήταν που μου είπε ότι "όλοι εσείς οι ... δεν έχετε ιδέα τι έχουμε περάσει εμείς και πώς είναι εκεί κάτω τα πράγματα".

Ο ίδιος ήξερε πρώτο χέρι - είχε ζήσει κάποιο καιρό στο Ισραήλ. Για να είμαι δίκαιος, δεν θυμάμαι να χρησιμοποίησε πρώτος τον όρο "γκοΐμ" για "όλους εμάς", πιθανότατα του πρόσφερα τη λέξη στο πιάτο. Θυμάμαι όμως το "ελαφρά περιφρονητικό" ύφος του όταν έλεγε το "όλοι εσείς", κι αυτό είναι που προσπάθησα να αποδώσω (όχι με πολύ επιτυχία ίσως) με τη χρήση του όρου στην υποσημείωση της ανάρτησης. Δεν το εκλαμβάνω ως ύβρι, βέβαια, όμως θυμάμαι χαρακτηριστικά την αίσθηση του "όλοι εμείς" ως μιας ομάδας που περιελάμβανε από κοινού πρόσωπα τόσο ετερόκληρα όσο εγώ, ο "Χαλίλ", ο Άιχμαν και ο Αραφάτ - και σας διαβεβαιώ ότι δεν αισθάνομαι και πολύ άνετα στο ίδιο τσουβάλι με ορισμένα από τα μέλη αυτής της παρέας.

Ξανακοιτάζω το (υπερμεγέθες) κείμενο του παρόντος σχολίου και αναρωτιέμαι αν σε άλλη περίπτωση θα καθόμουν να σκαρώσω μια τόσο εκτενή και αναλυτική απάντηση στο να εξηγήσω γιατί χρησιμοποίησα μια λέξη κι όχι μια άλλη. Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη αίσθηση του politically correct ούτε φοβάμαι μη με κακοχαρακτηρίσουν. Πέρασα όμως ένα απόγευμα διαβάζοντας το μπλογκ σας και εντυπωσιάστηκα από τον αριθμό των σχολίων και την ένταση της σχετικής συζήτησης (όχι και πολύ από την ποιότητα μερικών επιχειρημάτων) και πάντως έφυγα με την αίσθηση ότι επιβάλλεται μια αναλυτική απάντηση σε ό,τι με αφορά τουλάχιστον.

Ελπίζω να μη σας κούρασα και πάρα πολύ - αν και με βάση τα comments σας φαντάζομαι ότι όλη τη μέρα στο μπλογκ την περνάτε.

Β. είπε...

@Idom: τώρα που θα περιγράψω με ...κλινική ακρίβεια τα νέα μου ιστιοπλοϊκά κατορθώματα, να δεις τι θα πάθεις.